Ολοι οι καλοι χωρανε...ολοι οι κακοι θα καταγραφονται--οσο γιια τους ασχημους θα τους στελνουμε για Λιφτινγκ με χορηγους τους κακους!!!!!!!!

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΛΗ ΓΡΑΜΜΩΝ ΚΑΙ ΙΔΕΩΝ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ;


 
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ*
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μετεκλογικά έχει απογοητεύσει πολλούς φίλους του, περισσότερο ή λιγότεροεπιφυλακτικούς. Η πολιτική του ώριμου φρούτου (περιμένουμε να πέσει η τρικομματική και να δρέψουμε τους κεντροαριστερούς καρπούς της – πχ Βουδούρης), της μη όξυνσης, της κοινοβουλευτικής νομιμότητας σε ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης, της επιμονήςστον ευρωπαϊκό δρόμο σε μια Ε.Ε. των τραπεζών, θέτει σε αμφισβήτηση τις όποιες προσδοκίες που βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ μια δύναμη ανατροπής των μνημονίων.
Η πιο κριτική πλευρά, αναγνωρίζει μια πάλη γραμμών μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Ας πούμε ανάμεσα στην αντισυστημική-αριστερή πλευρά του και στην συστημική σοσιαλδημοκρατική. Και ότι έχει νόημα το σύνολο της αριστεράς να στοιχηθεί στην πρώτη πλευρά, αντί να παρακολουθεί τις σεχταριστικές αυτοτρικλοποδιές κυρίως του ΚΚΕ και λιγότερο της Ανταρσυα.

Φορείς μιας ριζοσπαστικής φωνής συνήθως είναι διάφορα κεντρικά στελέχη, προερχόμενα κυρίως από την αριστερά του ΣΥΝ. Ο Π. Λαφαζάνης, ο Τ. Κουράκης κ.α. Και έχουν βεβαίως την αντίστοιχη μεταχείριση από τα εκδοτικά συγκροτήματα και όχι μόνο. Ο πάλαι ποτέ “ΡΙΖΑ” αναζητείται δίχως αποτέλεσμα.
Στην Κυριακάτικη Αυγή φιλοξενούνται δύο άρθρα που φωτογραφίζουν αυτές τις δύο πλευρές. Η παρέμβαση του Θ. Καρτερού είναι αρκετά αιχμηρή και συγκεκριμένη. Συνειδητοποίηση τηςεπερχόμενης σύγκρουσης (αν βέβαια την θέλει και η αριστερά), μέτωπο απέναντι στονκοινοβουλευτικό κρετινισμό και στο «θα σας ταράξουμε στην νομιμότητα» και στην αντίληψη ότι η έξοδος από την κρίση και από τα μνημόνια, θα γίνει με μια απλή αλλαγή στην διακυβέρνηση του τόπου.
Στον αντίποδα ο προερχόμενος από την κεντροαριστερά αρθρογράφος της Αυγής (και παλαιότερα του συγκροτήματος Λαμπράκη) Χρήστου Δημήτρης, με έναν βαρύγδουπο τίτλο «η ευθύνη και το δέος της εξουσίας», πρώτον θέτει ζήτημα περιορισμού των «φάλτσων» φωνών. «Θα σταματήσουν -υποθέτω-με αυτό τον τρόπο οι εκμεταλλεύσιμες από τους μνημονιακούς υπηρέτες, με τα απολύτως ελεγχόμενα ΜΜΕ τους, δηλώσεων κάποιων που ρέπουν στο... πάτημα της μπανανόφλουδας; Δεν ξέρω. Ελπίζω.» Δεύτερον να καταπολεμήσει τον «έμφυτο λαϊκισμό της αντιπολιτευτικής του ζωής», τρίτον να αντιληφθεί ότι η ευθύνη διακυβέρνησης αφορά την γνώση της διαχείρισης των ζητημάτων και παραθέτει στο τέλος το παράδειγμα της ΛΑΡΚΟ (στην αρχή ξεκινάει με την ανάγκη να καλεστούν επιστήμονες).
Θα συμφωνήσουμε ότι μία αριστερή πρόταση εξουσίας πρέπει να αντιλαμβάνεται την ευθύνη για το μέγεθος και το βάθος της ταξικής σύγκρουσης. Και ότι σε αυτήν την ταξική σύγκρουση δεν μπορείς να πας απλά με συνθήματα, αλλά με συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, με συστράτευση του παραγωγικού και επιστημονικού δυναμικού της χώρας, με συγκεκριμένες λύσεις που να εξυπηρετούν τον κόσμο της εργασίας και τους συμμάχους του, με πολιτική συμμαχιών και επιμέρους συνεργασιών με ενδιάμεσες και αμφιλεγόμενες δυνάμεις. Και βεβαίως να χτίζεις το όραμα για μια διαφορετική κοινωνία.
Πρέπει όμως να συνεννοηθούμε ότι πρόκειται για μια τεράστια ταξική σύγκρουση. Σύγκρουση με το ίδιοτο σύστημα και το πλαίσιο του (Ευρωπαϊκή Ένωση, Τρόικα κοκ). Δεν είναι μια απλά εναλλαγή στην διακυβέρνηση. Και κυρίως δεν είναι ζήτημα διαχειριστικών προτάσεων και κυβερνητικού Know how. Είμαστε στην καρδιά της καπιταλιστικής κρίσης (που εκφράζεται με διάφορες μορφές, χρέος,ευρώ, τρόικα, οικονομική και πολιτική κατοχή) και λύσεις δεν θα δοθούν πχ με κάποιες παρεμβάσεις στο πολιτικό σύστημα, στην φοροδιαφυγή κοκ.
Οι τελευταίες δηλώσεις του Α. Τσίπρα στο Βήμα παίρνουν συγκεκριμένες θέσεις υπέρ της δεύτερης πλευράς.
Η διαβεβαίωση ότι θα επιμείνει στο δρόμο της διαπραγμάτευσης με την Ε.Ε. και εντός ευρωζώνης. Και ότι αν και σεβαστές οι αιρετικές φωνές, δεν αποτελούν θέσεις του κόμματος.
Η διαβεβαίωση (με αφορμή το περιστατικό της Ύδρας) ότι είναι γενικώς εναντίον της φοροδιαφυγής. Χωρίς καμία διάκριση ανάμεσα στην φοροδιαφυγή του ταβερνιάρη και του μαγαζάτορα που βάζειλουκέτο υπό το βάρος της κρίσης και των αυξημένων φόρων και την συστηματική φορολογική απάτητου Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη, των τραπεζών.
Η διαβεβαίωση του θεσμικού ρόλου του ΣΥΡΙΖΑ, είτε γύρω από την άρνηση Γιούνκερ για ραντεβού, είτε γύρω από το ραντεβού με τον Σιμόν Πέρες όπου «στην εξωτερική πολιτική συζητάμε και με όσους διαφωνούμε».
Και βεβαίως με πρωτοσέλιδο της γνωστής διαπλεκόμενης εφημερίδας, μία μέρα πριν τις 3 Σεπτέμβρη, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τον κορμό της δημοκρατικής παράταξης της αριστεράς που θα κυβερνήσει τον τόπο.
Αναμφισβήτητα υπάρχει πάλη γραμμών μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Μόνο που η αριστερή-αντισυστημική γραμμή δεν έχει μαζική και συγκροτημένη πρόταση. Και δρα υπό το τρομοκρατικό (και απολίτικο) «μην διαφωνείτε, ο λαός μας έχει στο μικροπρόσκοπιο». Τουλάχιστον σε επίπεδο στελεχών και του πιο στενού κομματικού δυναμικού. Στην βάση οι διαθέσεις μπορεί να είναι διαφορετικές.
Το γεγονός ότι ο πρόεδρος Α. Τσίπρας αρκετές φορές φαίνεται να ακροβατεί ανάμεσα στις δύο πλευρές ή και να αυτονομείται, συσκοτίζει την κυρίαρχη πλευρά που είναι η υιοθέτηση της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Και αυτό δεν αποτελεί θετικό οιωνό. Ειδικά τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτείται σε ένα προεδροκεντρικό μοντέλο.
Σε κάθε περίπτωση θα συμφωνήσουμε με το κλείσιμο του Θ. Καρτερού, όσο κι αν η βασική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε διαφορετικό μοτίβο.
«Γιατί, αν περιμένει η Αριστερά ότι το ζήτημα θα λυθεί στις επόμενες εκλογές με τη δική της νίκη, τότε μπορεί να χάσουν το τρένο και αυτή και η χώρα. Κι όταν εγκατασταθεί, αν εγκατασταθεί, με την ψήφο του λαού εννοείται, στη θέση του μηχανοδηγού, να ανακαλύψει ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει πια τρένα, αλλά βοϊδάμαξες.
Το θέμα είναι τώρα τι λες, για να θυμηθούμε τον ποιητή...»
*Πηγή: www.antapocrisis.gr 
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου