Η Σαββατιάτικη έκδοση της «Ελευθεροτυπίας» «Ε Ιστορικά» ήταν αφιερωμένη σε τρεις βίους παράλληλους αλλά και τεμνόμενους όπως ανεφέρεται, στων Ζαχαριάδη, Βελουχιώτη και Μπελογιάννη.
Θα αναφερθώ σε αυτόν που τους προκαλεί το μεγαλύτερο μένος, που δε μπορούν να τον «αγιοποιήσουν» χρόνια μετά το θάνατό του όπως κάνανε σε τόσους και τόσους αγωνιστές και διανοητές. Μιλώ για το Νίκο Ζαχαριάδη.
Οι υπεύθυνοι της έκδοσης αφιέρωσαν μεγάλο τμήμα της «βιογραφίας» του Ν.Ζ. στα γεγονότα της Τασκένδης. Και ενώ υπερασπίζονται την αντικειμενικότητα με τη μορφή της ουδετερότητας, το κομμάτι για τα γεγονότα της Τασκένδης γράφει... ο Πάνος Δημητρίου. Και καλά, αυτό να το καταπιώ αλλά έλα που ο συντάκτης γράφει για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο. Εύκολα λοιπόν μπορεί ο απρόσεκτος αναγνώστης να μην καταλάβει ποιός έγραψε αυτό το κείμενο. Εκτός κι αν ο συντάκτης είναι ... μεγάλη ψωνάρα. φαντάζομαι στην αυτοκριτική του θα χρησιμοποιεί δεύτερο πρόσωπο ενικού ή πληθυντικού ή θα απευθύνεται στον εαυτό του όπως οι τυπικοί Άγγλοι λακέδες (μπάτλερ ελληνιστί) στα αφεντικά τους. Μπερδεύτηκα...
Θα αναφερθώ σε αυτόν που τους προκαλεί το μεγαλύτερο μένος, που δε μπορούν να τον «αγιοποιήσουν» χρόνια μετά το θάνατό του όπως κάνανε σε τόσους και τόσους αγωνιστές και διανοητές. Μιλώ για το Νίκο Ζαχαριάδη.
Οι υπεύθυνοι της έκδοσης αφιέρωσαν μεγάλο τμήμα της «βιογραφίας» του Ν.Ζ. στα γεγονότα της Τασκένδης. Και ενώ υπερασπίζονται την αντικειμενικότητα με τη μορφή της ουδετερότητας, το κομμάτι για τα γεγονότα της Τασκένδης γράφει... ο Πάνος Δημητρίου. Και καλά, αυτό να το καταπιώ αλλά έλα που ο συντάκτης γράφει για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο. Εύκολα λοιπόν μπορεί ο απρόσεκτος αναγνώστης να μην καταλάβει ποιός έγραψε αυτό το κείμενο. Εκτός κι αν ο συντάκτης είναι ... μεγάλη ψωνάρα. φαντάζομαι στην αυτοκριτική του θα χρησιμοποιεί δεύτερο πρόσωπο ενικού ή πληθυντικού ή θα απευθύνεται στον εαυτό του όπως οι τυπικοί Άγγλοι λακέδες (μπάτλερ ελληνιστί) στα αφεντικά τους. Μπερδεύτηκα...
